Totaal aantal pageviews

zondag 26 februari 2017

Tweede bekendal en waardentocht Ede 25 februari 2017


Vandaag staat de Tweede bekendal en waardentocht in de agenda. Vorig jaar was het "Mijn WS78 waardige afscheidstocht". Toen heb ik die tocht met mijn zus Jannie gelopen, omdat Jannie in Ede woont en ik aan haar vroeg of ze het leuk vond om er eens samen met mij op uit te trekken. Nu de tweede bekendal en waardentocht voorbij kwam in het programma van WS78 heb ik aan Jannie gevraagd of we weer samen zouden gaan. Jannie had er zin in en ik vond het ook erg leuk om weer eens lekker samen een tochtje te doen.
Omdat ik mij tijdens een eerdere wandeling behoorlijk geblesseerd had, besloot ik vandaag met de trein te gaan. Op zich geen probleem want de start locatie is vlak bij het station Ede-Wageningen.
Cees brengt mij naar het station in Woerden en omdat ik wat vroeg ben neem ik een trein eerder naar Utrecht dan heb ik wat meer overstaptijd. Als ik op het perron kom voor de trein naar Ede-Wageningen staat het hier vol met mensen die op wintersport gaan. De "krokus expres" arriveert even later en het hele perron komt in beweging om het gereserveerde plekje te bemachtigen. Ik kijk even mijn ogen uit en krijg bijna een paar ski's in mijn gezicht. Na vertrek komt al snel de goede trein het station binnen. Het is stil in de trein en ik bemachtig een mooi plekje.
In Ede staan Gert en Jannie me al op te wachten. Gert brengt ons met de auto naar het Marnix College, dit keer naar het hoofdgebouw. We melden ons aan en drinken nog even een kop koffie.


Dan zie ik Chiel en Hillie zitten en ik geef ze even een hand.  Chiel vraagt naar de snijwond in mijn hand. Als we besluiten te vertrekken zie ik Sylvia (met haar heb ik een dag in Egmond gelopen) ook daar maak ik even een kort praatje mee en dan wordt het tijd voor een sanitaire stop. Dan zijn we klaar voor vertrek en vol goede moed gaan we op pad.

Het is extra leuk want we gaan een heel andere kant op dan vorig jaar. We komen onder het spoor door en achter het station is niet het schoonste plekje. Iemand is hier duidelijk iets vergeten aan te trekken.


We komen over het terrein van de eens zo bekende "Enka". Voor ons extra bekend omdat de vader van Gert daar gewerkt heeft. Een deel van de muren staan er nog en sommige gevels worden weer gebruikt om er woningen achter te bouwen.

Ik zoek op Wikipedia even naar Enka en hieronder wat ik onder andere heb gevonden.
"ENKA is de naam van een voormalig Nederlands bedrijf dat kunstvezels vervaardigde. De naam staat voor: Nederlandse Kunstzijdefabriek. De uitspraak van de letters NK leverde de afkorting eNKa op.[1] De eerste fabriek stond in Arnhem en werd in 1913 geopend. In 1922 kwam daarbij een fabriek in Ede.

Geschiedenis
In 1929 werd de naam, na een samengaan met het Duitse kunstvezelbedrijf Vereinigte Glanzstoff Fabriken (VGF), gewijzigd in Algemene Kunstzijde Unie (AKU).
ENKA bleef ondertussen een productnaam, bijvoorbeeld voor kunststof zemen. Deze werd in Nederland bekend door een reclamespot, waarbij een glazenwasser een steeds langere baard kreeg, maar de zeem "maand, na maand, na maand, na maand" zonder gaten bleef. De stem werd ingesproken door Rudi Falkenhagen.[2]

ENKA-verpakking
In 1969 werd na een aantal fusies de naam weer ingevoerd voor de kunstgarendivisie, die inmiddels vestigingen bezat in Drenthe, Noord-Brabant, het Ruhrgebied, de Verenigde Staten en Colombia.

Bedrijfsbezetting

De naam ENKA is onlosmakelijk verbonden aan de eerste bedrijfsbezetting in Nederland. Op 18 september 1972 bezetten de werknemers van ENKA-Breda hun bedrijf uit protest tegen een structuurplan van het moederbedrijf AKZO. Dat wilde het winstgevende bedrijf in Breda, de vroegere Hollandsche Kunstgaren Industrie, sluiten. De bezetting werd gesteund door het katholiek vakverbond NKV. Op 23 september werd de bezetting opgeheven nadat het structuurplan was ingetrokken. In 1982 werd de fabriek alsnog gesloten, voorafgegaan door de vestiging in Emmer-Compascuum. In 2002 ten slotte viel het doek voor ENKA-Ede."


Na over het oude Enka-terrein te hebben gelopen komen we in een rap tempo bij het monument in Hoekelum en dan gaan we de snelweg onderdoor. We zien dat de storm van afgelopen donderdag toch best wat schade heeft aangericht.


We genieten van de mooie omgeving, het is best oppassen met het lopen. Soms komen we echt glibberige gedeelten tegen. Maar aan gespreksstof geen gebrek en zo verdwijnen de kilometers onder onze voeten. Het tempo ligt op dit gedeelte van het parcours niet erg hoog omdat ik toch wel wat voorzichtig ben met mijn hand nu de hechtingen eruit zijn.


Veel sneller dan ik had verwacht zien we de eerste verzorgingspost verschijnen.




Vandaag zijn we te gast op het landgoed Quadenoord. Ik heb er even iets over opgezocht op Wikipedia.

"Het landgoed kenmerkt zich door de typische voorbeelden van heideontginningen uit de jaren 1930. Het dennenbos wordt geleidelijk gevarieerder door loofbomen die zich spontaan ontwikkelen. Daarnaast ontspringt het Renkums beekdal op het landgoed. Het landgoed herbergt diverse sprengen die de Molenbeek (Renkum), Oliemolenbeek en Halveradsbeek voeden met kwelwater. Op het landgoed is nog de enige van ooit vele watermolens in het beekdal behouden gebleven. Het open beekdal met de weilanden geeft het landgoed een afwisselend landschap. Doordat het landgoed is opgesteld voor recreanten wordt het gebied ook druk bezocht door wandelaars, ruiters en mountainbikers."

Na een kop koffie te hebben gedronken besluiten we weer verder te gaan. Het blijkt dat deze post het centrale punt is voor alle afstanden vandaag.
Als we net weer op pad zijn zie ik Rob en Ineke aankomen. Ik liep al langer op te letten of ik ze zou zien, heel leuk om even te kletsen. Rob en Ineke lopen vandaag de 40 km. Ik hou het bij de 20 km. We wensen elkaar nog een goede/gezellige tocht toe en gaan weer op pad.
Al heel snel komen we bij een bijzonder bankje en dat vraagt om een Kodakmoment.




De tocht gaat weer verder en nog weer stellen we vast dat we genieten van een bijzondere route en een mooie dag. We verbazen ons over het heldere water in de beekjes.


Genietend van het mooie weer en de mooie omgeving komen we op het verste punt van vandaag, Renkum. Op dit stuk is het veel minder modderig en kunnen we wat beter doorstappen. Toch beginnen we onze blaas te voelen en mijn maag begint grommende geluiden te geven. Een teken dat het tijd wordt voor een rustmoment. Maar voor het zover is komen we eerst nog een mooi stukje natuur tegen en dat wil ik wel graag vastleggen.


We lopen nog een stukje en dan ontdekt het hele wandellegioen een toch wel zeer opvallende boom. Ik zie hem overal langs komen, dus uniek is het plaatje niet maar wel mooi om te laten zien.


En zo wandelen we naar de rust, lunchroom De Beken. Hier is ook een informatiepunt over dit deel van het bekendal.
Wij gaan hier voor de heerlijke eigen gemaakte appeltaart. Het is toch ons daagje uit en bij een daagje uit en het genieten van de mooie natuur hoort ook iets lekkers.


Na al dit smikkelen en smullen besluiten we om nu maar eens gas te gaan geven. De snelheid moet nodig wat worden opgevoerd en het luie zweet eruit, kom op gaan met die ..................
Dan komt er iemand van de organisatie achter ons rijden met de fiets en we vragen kwasi bezorgd of we soms de laatste zijn en ons moeten gaan haasten. Is meneer soms de pijlen aan het ophalen? Gelukkig het blijkt van niet, maar toch blijven we maar eens een poos een hoge tempo lopen en dat gaat hier ook goed de paden zijn beter begaanbaar.
Als we weer langs de verzorgingspost van WS78 komen gaan we door. We hebben net het tempo te pakken. Ook het pannenkoekhuis laten we voor wat het is. Jannie kwam hier vroeger wel eens. We zien dat er nog speeltoestellen staan.

En dan zie ik het kampeerterrein 't Vlasveld. Hier verwacht ik de fruitpost. Ik zie er wel wandelaars die een eigen rust ingelast hebben maar Hillie is nergens te bekennen. Dus we gaan verder. De fruitpost heeft vast een beter plekkie gevonden.  En ja hoor de fruitpost staat gewoon onder het viaduct, ook niet gek, ze verwachten zeker regen.


Na de fruitpost, waar we een heerlijke appel en een dropje scoren, maken we ons op voor het laatste stukje. En dan herken ik ineens een rust waar ik al eerder ben geweest. Bij welke tocht weet ik nu niet meer zo snel, maar hier heb ik zitten genieten van het vierdaagsebrood wat André bij zich had.


Na de boerderij/winkel Hoekelum, komen we op een bekend stukje voor Jannie. We genieten nog even van het laatste stukje pas om dan weer het Enka terrein op te gaan.


We steken het Enka terrein weer over en daar wijst Jannie mij nog op een gebouw waar ze alle fietsen verzamelen die er in de loop van de jaren zijn geweest of nog zijn. Je kunt hier de fietsen bekijken, er is geen verkooppunt.
Maar eerst komen we nog langs de bitterzoutloods op het Enka terrein. In de loods zijn nu woningen gebouwd. De Enka is een belangrijke onderneming geweest voor Ede en ik vind het mooi om te zien hoe van de oude ruimten of gevels hier een nieuwe dimensie aan wordt gegeven.


En dan lopen  we terug naar het Marnixcollege om ons af te melden en ons boekje af te laten stempelen. Ik maak nog even een foto van het aantal deelnemers van vandaag. We drinken nog even een kopje koffie en eten nog onze laatste bammetjes op. Dan gaan we het station opzoeken. Ik ga naar de trein en Jannie wordt daar door Gert weer opgehaald.
De treinreis terug zal niet zo vlot verlopen als de heenweg. In Utrecht blijkt er een wisselstoring te zijn tussen Vleuten en Woerden. Dat betekent dat ik in Utrecht strand. En als ik op het perron staat om te overwegen wat slim is, zie ik ook mijn broer en schoonzus het perron op komen. Ik besluit Cees te bellen en die wil ons komen halen in Utrecht. Wat fijn is dat!! Een uur later dan gepland sta ik dan toch weer thuis.
Het was een prachtige tocht, niet de lichtste maar ik hen genoten. Complimenten aan de parkoersbouwer. Ik hoop er volgend jaar weer te zijn.








zondag 12 februari 2017

Noorderparktocht 11 februari 2017


Vandaag staat de Noorderparktocht van WS78 gepland. Ik heb er al een paar dagen naar uitgekeken om daar heen te gaan. Ik hoop weer veel wandelmaatjes te zien en te spreken. Het lijkt al zo lang geleden. Vandaag heb ik met André afgesproken.
Ik heb gisterenavond alles klaargezet en ook al is het maar een half uurtje rijden, ik ben van plan op tijd te vertrekken. Gisterenavond heeft het al wat gesneeuwd en er wordt voor vandaag nog meer sneeuw verwacht. Ik mag de auto van Cees meenemen vandaag en hij maakt zelfs de auto even sneeuwvrij en stelt de navigatie in. Fijn is dat, dank je wel. 
Met de gladheid valt het erg mee, eigenlijk helemaal niet glad en aangekomen in Bilthoven staan de vrijwilligers al de parkeerplaats te wijzen. Ik parkeer de auto en ga mijn wandelschoenen aan trekken. Als ik zover ben en richting de startlocatie loop zie ik André lopen. We begroeten elkaar en gaan richting start/inschrijfmoment. Het is al druk binnen de 40 kilometer is ook nog niet gestart het is ook nog geen kwart voor negen. Tijd genoeg dus, om 9.00 uur mogen we weg.
Als ik voor vertrek terug kom van een sanitaire stop staat André met Rob te praten. Ik sluit aan want van de week heb ik nog met Rob contact gehad over het Westerborkpad. Bij de toiletten heb ik nog even met Sandra staan praten. Dan is er het startsein om te vertrekken en we gaan op pad. Bij de deur zie ik Nellie nog en we zeggen elkaar gedag.



Als we buiten komen is het serieus gaan sneeuwen en we zullen de komende tijd in de sneeuw blijven lopen. Al snel veranderen we in sneeuwpoppetjes. Maar ik vind het niet erg. Leuk zelfs, want in de vorige sneeuwperiode liet mijn agenda een wandeltocht niet toe. Nu val ik met mijn neus in de boter. Bij het verlaten van het terrein van SCHC (Stichtse Cricket en Hockey Club) krijgen we de routebeschrijving uit gedeeld. Mijn ervaring is dat je die praktisch niet nodig hebt. Later op de route zijn we toch blij er 1 te hebben.
Al snel lopen we de voor WS78 bekende paden op. Het verharde pad laten we achter ons. Wij lopen duidelijk tussen veel wandelaars die vandaag voor de 40 kilometer hebben gekozen, maar al snel verspreiden de lopers zich over de route.

André probeert om de sneeuw die nog steeds valt op de foto te krijgen maar dat valt niet mee. Dan zien we een leuk optrekje. Dat probeer ik op de foto te zetten, maar het dak ligt met sneeuw en de muren zijn wit, dus mijn conclusie is (hardop) dat zal lastig zoeken worden op de foto thuis. We dollen nog even door en dan heeft André de oplossing: joh, je zet er de tekst bij "zoek de vogel". En ja hoor op de 2de foto staat werkelijk een vogel, dus de opdracht zoek de vogel!


We lopen weer verder en genieten van de omgeving. Het zijn prachtige vergezichten en veel mooie kodakmomenten. Het is wel steeds oppassen waar je loopt want met de sneeuw is het wel onverwachts glad. We hebben elkaar lang niet gesproken dus er valt heel wat te kletsen. Al pratend verdwijnen de kilometers onder onze voeten. Ook al is het glad en goed opletten we hebben er nog een aardig tempo in. Toch worden we nog ingehaald en jawel hoor iemand die ik ken, maar steeds zijn naam vergeet. Geen punt ik zeg hem gedag en geef hem de naam "meneer uit Zegveld" en ja hoor hij reageert en komt naast me lopen. Dan geef ik het maar toe: ik vergeet steeds je naam. Mees stelt zich nog een keer voor en ik vertel hem wie ik ben. En ja hoor dan zijn we in gesprek. De familie van mij die Mees goed kent bind. Na een poosje gaat Mees weer verder want hij heeft gewoon een sneller tempo en ik help André met het vasthouden van zijn bolletjes zodat hij de kaas open kan maken en zijn bolletjes kan beleggen en op kan eten. De boodschappen waren een beetje laat gedaan.


Dan gaan we het Noorderpark in richting de rustpost. Er beginnen namelijk rommelende geluiden uit mijn binnenste te komen. Na het ontbijt vanmorgen heb ik eigenlijk niet meer gegeten en wel heel wat energie geleverd. We gaan richting de molen Geesina. Daar wordt op ons gewacht met heerlijke soep en eventueel koffie. Wij gaan voor de soep en ik eet hierbij een paar boterhammen. We nemen ook van de gelegenheid gebruik om het 11-uurtje te drinken. Het is wel een kwartiertje later maar het smaakt niet minder.


Na de rust gaan we verder, we hebben er nu 12 km opzitten en gaan voor de laatste 8 km. en dan hebben we de fruitpost nog te goed. Ik vind het altijd prima geregeld die tochten van WS78. We lopen Groenekan door en al snel is hier ook weer een echt WS78 paadje gevonden. Na een poosje lopen denk ik dat André me nu toch echt in de maling neemt! Hij beweert dat er een sneeuwschuiver achter ons aan komt. Ik wil al reageren van maak dat de kat wijs, als hij doorheeft dat het een beetje vreemd overkomt. Hij overtuigt mij en als ik achterom kijk heeft hij toch werkelijk gelijk. We lachten erom en natuurlijk de sneeuwschuiver gaat op de foto! De achterkant ook en dan blijkt het de zoutstrooier te zijn. Die schuiver heeft hij vandaag niet nodig.


Het is nu een stuk rustiger op de route. De meeste wandelaars die we voor en bij de ruststop zagen gingen voor de 40 km. De 20 km. lopers zijn in de minderheid. Nu moeten we duidelijk zelf op de pijlen letten en soms zien we nog een wandelaar voor ons. En dan bereiken we alweer de fruitpost. Ik weet dat Hillie hier staat omdat Chiel dit op fb had gezet. Ik bedank de dame die daar staat voor de heerlijke appel en noem haar bij haar naam. Ze kijkt wat vreemd op en zegt dat ze echt Hillie is. Ik leg even uit hoe ik het weet wie ze is en dan krijgen we nog een heerlijk snoepje voor onderweg mee. Super hoor!!


Na de fruitpost hebben we dan toch werkelijk de routebeschrijving nodig. We hebben dan toch echt een aanwijzing gemist! We moeten even een stukje terug om het goede pad weer te hebben. De wandelaars voor ons proberen we nog te waarschuwen maar ze horen ons niet. Jammer!
We komen weer door een prachtig stukje natuur en hier maak ik de laatste foto's voor vandaag.


Door de witte wereld lopen we terug naar de kantine van SCHC en daar laten we ons wandelboekje afstempelen en melden wij ons af. We gaan nog even zitten en genieten van de warme chocolademelk. Dan wordt het tijd om op te stappen. We nemen nog even de volgende datums door van wandeltochten die er gepland zijn.
Het was een heerlijke tocht en grandioos dat het een echte wintertocht was.








dinsdag 24 januari 2017

Egmond wandel marathon 21/22 januari 2017


Dit weekend staat in het teken van de Egmond Wandel Marathon. Vorig jaar toen er foto's en verslagen langs kwamen van deze wandeldagen had ik al zin om hier ook aan deel te nemen. Na lang aarzelen en nadenken werd er besloten in te schrijven. Eerst was het plan om ook te overnachten daar in de buurt, maar door omstandigheden is dit weer geannuleerd. De reis naar Egmond aan Zee is met openbaar vervoer best een dingetje. Cees bood aan mij 2 dagen achter elkaar weg te brengen en dan kom ik met het OV terug en haalt Cees mij weer op bij het station. Best fijn geregeld zo. En wat ben ik blij en trots dat ik weggebracht wordt. Echt heel fijn.
Na wat switchen heb ik ook een leuke groep gevonden waar ik bij aan mag sluiten. Het is fijn om met bekenden af te spreken en te wandelen.
Vol goede moed vertrek ik de eerste dag van huis. Ik ben voorbereid op winterweer.
De dag begint vroeg, om kwart voor 6 loopt de wekker af. De auto wordt door Cees gekrabt en ik stel de navigatie vast in. Om even over half 7 rijden we weg. Ik wil vroeg zijn de eerste morgen omdat er tijdens het bestellen wat mis gegaan is. Ik had namelijk een shirt en pendelbuskaart besteld maar helaas door een storing werd dat niet geleverd. Het shirt wil ik 's morgens eerst kopen omdat mijn ervaring is dat zoiets later uitverkocht is. De reis gaat heel voorspoedig en ruim voor achten ben ik in de sporthal. Deze is al goed gevuld.
Vrij snel daarna klinkt het startschot voor de eerste dag en de eerste wandelaars gaan op pad. Als ik sta te wachten op het groepje van Thea, komt Jacqueline ook binnen. We zeggen elkaar gedag en wensen elkaar een goede wandeltocht toe.
Ook zie ik Yolanda nog binnen komen en ook haar zeg ik gedag.
Mijn oog valt op een leuke wegwijzer en natuurlijk daar is het Kodakmoment.


Dan komt het groepje van Thea binnen en zeggen we elkaar gedag. Er is gisteren al besproken wie er ongeveer dezelfde snelheid hebben en Elmy stelt voor om samen op pad te gaan. Maar eerst wordt er nog iemand gevraagd om een foto te maken onder het startdoek.


Vol goede moed beginnen we aan de zuidroute, de 21,1 km. Met de groep is er afgesproken dat de eerste gezamenlijke rust op de 8,5 km is bij de strandtent van Zoomers. Daar gaan we met elkaar koffiedrinken. Maar eerst gaan we het strand op voor de eerste kilometers. Na 3,5 km komen we de eerste stempelpost tegen en worden we getrakteerd op een heerlijke gezonde reep van Davitamon en een bekertje koffie of thee. Ik ga voor de koffie, mmmmmm!!! Die had ik vanmorgen alleen thuis nog maar op.


De route gaat weer verder. Gisteren waren er 2 bultruggen gesignaleerd voor de kust bij Egmond aan Zee, maar nu lag er een zeehondje op het strand. Dit was zeker de moeite waard om een foto te maken. Het zeehondje was niet gewend aan zoveel aandacht en is op eigen gelegenheid weer zee ingegaan. Wel erg leuk om net op het moment dat hij op het strand was langs te komen en foto's te kunnen maken.


We gingen weer verder en genoten van de zee en de opkomende zon. De zon gaf een mooie glinstering op de golven. Maar om dat op de foto te laten zien valt zeker niet mee.


Het was genieten op het eerste stuk van de route en voor ons gevoel waren we al heel snel bij Zoomers. Voor we naar binnen gingen voor een heerlijke kop koffie lieten we eerst onze kaart af stempelen en namen we de tijd om een selfie te maken. En toen was er koffie!!


Na de koffie gingen we het strand verlaten en de duinen in. De zon was er ondertussen al heerlijk bij gekomen. Het was toch wel een kadootje dit mooie wandelweer. En het ontbrak ons werkelijk nergens aan. Voor we de duinen ingingen werden we getrakteerd op een manderijn.


Elmy en ik hadden elkaar al lang niet gesproken, wij kwamen niet uit gepraat. Echt gezellig om de klik te ervaren en om samen dingen te delen en met elkaar mee te leven. Al pratend kwamen we bij de camping in Bakkum aan. Daar was weer een stempelpost met .... ja de volgende traktatie een krentenbol!


Na de camping kregen wij de Schotse hooglanders in het vizier. Ook zij moesten op de foto. Dus een Kodakmoment. De foto's van dit moment zijn niet zo duidelijk maar later kom ik ze nog een keer tegen en dan zijn de foto's mooier. Maar de foto's van dit moment plak ik er toch even bij.


De route gaat weer verder door de duinen en dan zien we ook nog de paarden die hier lopen. Het is een prachtige dag en we genieten van de mooie natuur waar we in verblijven vandaag. Vandaag vallen de klimmetjes best mee. Morgen weten we zal de tocht meer klimmomenten gaan hebben. We genieten van het mooie weer en de prachtige tocht.


En dan hebben we nog maar 9 km te gaan. Dan zijn we alweer bij de finish. Maar eerst krijgen we nog de snertpost en daar worden we  weer warm onthaald. Omdat we beiden niet zo erg van snert houden besluiten we om door te lopen. Nog een uurtje lopen of zo en dan zijn we weer in de sporthal.



Al pratend lopen we Egmond binnen. Het lijkt wel een beetje op Katwijk maar toch anders. We gaan even van de route af om wat foto's van de vuurtoren te maken. Daar zien we nog een beeldje staan en dat zetten we gelijk even op de foto met de uitleg.

Dan klimmen we toch echt naar boven en later lopen we nog even om de vuurtoren heen om hem aan de voorkant te fotograferen. Als we verder lopen richting de sporthal zien we allemaal mensen met grote verrekijkers. Langs de kust (niet met het blote oog te zien) zijn bultruggen gesignaleerd. Gisteren al en vandaag zien ze ze weer. We turen even mee, maar zonder verrekijker zie ik zee en zee en windmolens maar geen bultruggen.


We lopen door naar de sporthal en gaan ons afmelden. Ik krijg een startkaart voor de volgende dag en we gaan de groep opzoeken. Ik blijf nog een poosje hangen, even een bakkie doen en wat eten. Dan spreek ik met Sylvia af om morgen te gaan lopen. Het wordt tijd om de pendelbus op te gaan zoeken naar het station. Ik heb nog een paar uur OV voor de boeg. Ik neem afscheid en we hopen snel weer eens een tochtje te kunnen maken. Wie weet bij een WS78 tocht of een RS80.

Om 14.30 uur vertrek ik met de pendelbus en om 16.19 uur ben ik in Breukelen en haalt Cees mij weer op. Dag 1 zit erop.



Dag 2 de Noordroute.

Vandaag ga ik wat later van huis. Lekker een half uurtje later op. Tegen 7.00 uur vertrekken we weer naar Egmond. Cees brengt mij weer weg. Ik ben weer mooi op tijd. Het is vandaag een stuk kouder dan gisteren en af en toe rijden we in de mist. Het is weer windstil en later op de dag beloofd het weer mooi weer te worden. Als ik uitstap maak ik nog even een praatje met de verkeersregelaar. Dan ga ik naar de sporthal. Vandaag is het startschot al gegeven. Ik ga weer op de afgesproken plek wachten. En dan komen Ineke en Hans de sporthal binnen . Zij gaan ook aan hun tweede dag beginnen, alleen gaan zij nu de zuidroute lopen. We maken even een praatje.




Al snel komt de groep binnen en na even het fotoboek van Sylvia gekeken te hebben van een wandelreis naar Bali gaan we van start. De zon zit nog achter de duinen en komt steeds hoger. Dan zie ik de zon tegen een duin aan schijnen. De duin kleurt rood. Wat een mooi gezicht. Maar of ik het duidelijk genoeg op de foto heb om te laten zien?


Dan komt de eerste stempelpost alweer in het zicht. We krijgen weer een heerlijke reep en een kop koffie. Fijn om nu al koffie te krijgen, ik had het in de sporthal bewust al niet genomen. We drinken de koffie op en gaan weer verder.
Dan zien we ineens een gezelschap staan. De mensen zijn zich aan het omkleden na een late nieuwjaarsduik. We maken er een dolletje over. Het strand loopt heerlijk want het is zelfs bevroren. Ook plassen die er liggen zijn bevroren.



We naderen de laatste stempelpost voor we het strand verlaten. We hebben er al weer 8 km opzitten en dan is het tijd voor een speculaasje.




Nu gaat het menens worden. We gaan echt klimmen. Sylvia weet dat er een mooie uitkijkplek komt als we een stuk geklommen hebben. Daar gaan we even opstaan voor wat foto's. Sylvia heeft al zo vaak deze marathon gelopen dat zij gestopt is met foto's maken. Maar voor mij stoppen we even.



De koffiepauze is vandaag wat verder weg dan gisteren. Pas op de 13 km. is er een hotel/restaurant waar we hebben afgesproken. Ook vandaag komen we weer de Schotse Hooglanders tegen. Ze staan nog op bevroren grasland. Het gras is helemaal wit van de rijp. Maar het lijkt ze niets te schelen.


Bij de stempelpost op de 13 km. is het nog erg rustig. Wij geven aan dat er nog mensen zat achter ons aan komen. Het koffieadres is in zicht. Omdat het zondag is trakteer ik mijzelf op koffie met appeltaart. En de net gekregen manderijn eet ik op als we weer gaan lopen.



Na de koffie is het even zoeken naar de route maar al snel hebben we hem weer te pakken en lopen we de duinen weer in. Ik kijk nog even over het strand maar daar lopen nog heel wat wandelaars. Die zijn er nog niet, zeg.



We lopen weer in de duinen en zelfs daar zijn er mensen die kijken of het ijs al sterk genoeg is. Gisteren hebben er al heel wat mensen genoten van het ijs. Er werd al geschaatst bij ons in het dorp.
Het is ook vandaag weer een dag van genieten. Een kadootje zeg.


We komen bij de snertpost aan. Dat is de laatste post alweer. Het zit er alweer bijna op. Hier is het ook nog erg rustig vertelt Sylvia. Zij heeft vergelijkingsmateriaal van andere jaren. We halen onze stempel en ook nu laten we de snert zitten. Na onze krentenbol opgepeuzeld te hebben gaan we verder.


Sylvia bereidt mij voor, er komt nog 1 klim aan en dan als je boven bent zie je de sporthal al maar dan moet je nog een smal paadje af naar beneden. Eigenlijk zijn we bovenop die duin al op de 21,1 km. dus is de route van vandaag langer. Dat had ik gisteren in de pendelbus ook al gehoord.
Maar we  zijn er nog niet helemaal. Eerst komen we weer de Schotse Hooglanders tegen. En dan ja hoor boven op de duin zie je daar beneden de sporthal.


En dan gaan we de finish vlag onderdoor. We halen onze laatste stempel op en krijgen de medaille uitgereikt. Het is nog vroeg, 13.15 uur. We zijn de eerste van de groep. We drinken iets warms en eten onze boterhammen. Nog even genieten van de vrolijkheid en de muzikale omlijsting. Ik besluit dat ik weer met de bus van 14.30 uur mee wil naar het station. Dan kan ik weer om 16.19 uur in Breukelen zijn om van het station gehaald te worden.


Net voor ik op wil stappen komen Thea en de rest ook binnen. Ik bedank iedereen voor de gezellige dagen en we hopen elkaar weer eens snel weer te zien om een mooie wandeltocht. Dit waren 2 heerlijke dagen met schitterend weer. Het was een wandel marathon met heel mooi winterweer.